中村伸郎

Nobuo Nakamura, 14 Eylül 1908 tarihinde Japonya'nın Hokkaido adasındaki Otaru kentinde dünyaya geldi ve 5 Temmuz 1991'de 82 yaşında hayata veda etti. Sinemaseverlerin onu en çok 1950'ler ve 1960'lar Japonya sinemasının iki devi olan Akira Kurosawa ve Yasujiro Ozu'nun filmlerindeki unutulmaz yan rollerinden hatırladığı Nakamura, aslında kariyerinin omurgasını tiyatroda kurmuş bir sahne oyuncusuydu. Beyaz perdedeki en tanınan iki performansı, tam da bu iki yönetmenle yaptığı işlerden çıktı: Kurosawa'nın 1952 yapımı "Yaşamak" (Ikiru) filminde duyarsız ve soğuk kaymakamlık yardımcısını, Ozu'nun 1953 klasiği "Tokyo Hikayesi"nde ise kuaförün evine egemen olan eşinin baskısı altındaki kocasını canlandırdı. Ayrıca Kurosawa'nın 1963 tarihli "Yüksek ve Alçak" (Tengoku to Jigoku) adlı geriliminde de yer alarak yönetmenle iş birliğini sürdürdü. Sahne kariyerine bakıldığında Nakamura'nın adı, 1937'de Haruko Sugimura, Seiji Miyaguchi ve Masayuki Mori ile birlikte kurduğu Bungakuza tiyatro topluluğuyla özdeşleşir. Bu topluluk bünyesinde Shakespeare'in "Hamlet"inde Polonius'u, "Macbeth" ve "Venedik Taciri"nde başrolleri, Oscar Wilde'ın "Salome"sunda Herod'u, Çehov'un "Vişne Bahçesi" ile "Vanya Dayı"sında ise Serebryakov'u oynadı; Samuel Beckett'in "Krapp'ın Son Bandı"ndaki Krapp rolü de repertuvarındaki önemli işlerden biriydi. 1950'ler ve 60'lar boyunca Yukio Mishima'nın "Rokumeikan" ve "Benim Dostum Hitler" gibi oyunlarında başrolde görüldü. 1963'te Bungakuza'dan ayrıldı ve Mishima ile birlikte NLT topluluğunu kurdu. Sahne yaşamının zirvesi ise Eugene Ionesco'nun "Ders" (The Lesson) oyunundaki Profesör rolü kabul edilir. Bu rolü ilk kez 1972'de üstlenen Nakamura, 1983 yılına dek Tokyo'nun Shibuya semtindeki küçük bir tiyatroda her cuma akşamı Profesör'ü sahnede canlandırdı; bu uzun soluklu performans, onu Japon tiyatrosunun en istikrarlı ve saygın karakter oyuncularından biri haline getirdi.