Gassal

Otuzlarının başında bir gassal olan Baki, toplumun gürültüsünden uzak durmayı kendine dert etmeyen, temkinli ve içe dönük biridir. Günlük rutini, cenazelerin ardından gelen sessizliğin içinde akarken zihnini asıl meşgul eden şey henüz başına gelmemiştir. Ölümün kendi kapısını çalacağını hissettiği anda, “Ya ben öldüğümde naaşımı kim yıkayacak?” sorusu peşini bırakmaz. Bu beklenmedik farkındalık, Baki’nin hem hayatla hem de insanlarla yeni bir mesafeden yüzleşmesine yol açar; mizahın eşlik ettiği sıra dışı bir yolculuk başlar. Baki, bu soruyu bastırmaya çalıştıkça çevresindeki söylentiler, tanışlıklar ve yanlış anlaşılmalar büyür; her cenaze, onu kendi korkularına biraz daha yaklaştırır. Tonunu hafif tutan olay örgüsü, ölüm gerçeğini gündelik hayatın absürtlüğüyle harmanlar.